wtorek, 3 czerwca 2014

Neuroprzekaźniki w ADHD

Dziękuję za wszystkie miłe, ciepłe słowa i gratulacje.
Pojawiły się głosy o niezrozumieniu wypowiedzi Pani psycholog.
Chciałabym w skrócie wyjaśnić o funkcji neuroprzekaźników u osób z ADHD.
Neuroprzekaźniki odgrywają kluczową rolę w ADHD.

Program do obejrzenia TUUUTAJ

Neuroprzekaźnik, neurotransmiter, neuromediator – związek chemiczny, którego cząsteczki przenoszą sygnały pomiędzy neuronami (komórkami nerwowymi) poprzez synapsy, a także z komórek nerwowych do mięśniowych lub gruczołowych. 

Neuroprzekaźniki to substancje chemiczne działające w różnych miejscach mózgu. Odkryto ich ponad 50 najważniejsze to:

  • Dopamina – wpływa na poziom pobudzenia. Wysoki poziom dopaminy prowadzi do halucynacji. Uznaje się też, że może być przyczyną schizofrenii. Niski poziom dopaminy towarzyszy chorobie Parkinsona. Dopamina i noradrenalina działają w mózgowym systemie nagrody.
  • Serotonina – wpływa na nastrój. Jej wysoki poziom wiąże się z optymizmem. Prozac nasila jej działanie.
  • Adrenalina – jest prekursorem noradrenaliny, powoduje rozbudzenie fizyczne i psychiczne, poprawia nastrój.
  • Acetylocholina – reguluje procesy uwagi, uczenia się i pamięci.
  • Enkefaliny i endorfiny – wpływają na odczuwanie bólu, osłabiają stres, zapewniają spokój.
W przypadku ADHD dowiedziono zmian w metabolizmie neuroprzekaźników z grupy katecholamin (dopamina, noradrenalina, serotonina). Następuje zbyt szybki i zbyt intensywny rozpad tychże materiałów przekaźnikowych. Wskutek tego dochodzi do zaburzenia lub całkowitego zaniku przenoszenia informacji. Rezultatem są takie objawy, jak słaba koncentracja, impulsywność oraz (przeważnie) nadmierna aktywność (nadpobudliwość).

Neuroprzekaźniki są odpowiedzialne za przekazywanie informacji (bodźców) z jednej komórki nerwowej do następnej. Zaburzenie przypisywane ADHD, do którego dochodzi w czołowej części mózgu, wynika z braku lub ze zmniejszonej aktywności neuroprzekaźników o nazwie dopamina i noradrenalina. Noradrenalina jest odpowiedzialna za koncentrację, a dopamina steruje bodźcami i napędem. Rezultatem braku materiałów przekaźnikowych tego typu jest zaburzenie koncentracji przy wykonywaniu jakiegoś zadania czy czynności. Poza tym mózg osoby z ADHD może źle „przesiać” i stłumić mniej ważne wewnętrzne i zewnętrzne impulsy i bodźce. Może dojść do działania nadmiaru bodźców, co z kolei uwidacznia się w postaci takich typowych objawów, jak łatwa odwracalność uwagi czy podwyższony stan niepokoju. Neuroprzekaźnik serotonina kieruje impulsywnością oraz dopasowaniem zachowania do sytuacji. W przypadku zaburzenia przesyłu bodźców za pomocą serotoniny może dojść do zwiększonej impulsywności, niskiej tolerancji na frustrację, spadków nastroju i złego dopasowania zachowania do danej sytuacji.

Dlaczego dochodzi do ograniczeń normalnego funkcjonowania ważnych neuroprzekaźników? Nie ma jeszcze zadowalającej odpowiedzi na to pytanie. Zgodnie z dzisiejszym stanem wiedzy powód zmian funkcji neuroprzekaźników określonych obszarów mózgu zawarty jest w genach. Stąd też ADHD jest zaburzeniem neurobiologicznym, uwarunkowanym genetycznie. Potwierdziły to liczne studia – przeprowadzone również na parach bliźniąt i dzieciach adoptowanych. ADHD jest nieodłącznym towarzyszem życia osoby nim dotkniętej. Zaburzenie pojawia się już na samym początku i nie przybiera na sile w czasie późniejszym. Problemy pojawiające się pod jego wpływem nie cofną się na skutek takich środków zaradczych, jak zaostrzenie dyscypliny czy kontroli. U osób z ADHD zegar biologiczny działa zupełnie inaczej! Przy nierozpoznanym – i nieleczonym – ADHD zdarzają się gorsze oceny na koniec szkoły oraz wybór zawodu, który w ogóle nie odpowiada rzeczywistym uzdolnieniom ucznia. Osoby z ADHD muszą liczyć się z problemami niezależnie od wieku oraz dziedziny życia. Kłopoty w pracy zawodowej, problemy z partnerem, w rodzinie czy w gronie przyjaciół często prowadzą do powstania chorób towarzyszących. Już w okresie dzieciństwa mogą pojawić się np. depresja, kłopoty ze snem i stany lękowe.

ADHD nie powstaje na bazie takiej czy innej sytuacji życiowej danego człowieka, o jego pojawieniu się decydują czynniki biologiczne.

 źródło:
http://pl.wikipedia.org/
www.charaktery.eu 
www.deon.pl 

 
Mam nadzieję, że po przeczytaniu powyższych informacji postać ADHD stanie się dla Was bardziej zrozumiała.



 PODPIS

5 komentarzy:

  1. Dobrze, że możemy o tym czytać od strony naukowej. To wcale nie jest chory wymysł koncernów farmaceutycznych tylko prawdziwy problem wielu osób i nie tylko uczniów siedzących w ostatniej ławce.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Zdecydowanie, ADHD istnieje i nie jest żadnym wymysłem.

      Pozdrawiam :)

      Usuń
  2. Problemem jest nadużywanie diagnozy ADHD. Co druga matka miauczy "On ma chyba ADHD", nie zdając sobie sprawy czym w rzeczywistości jest choroba, której łatkę przykleja swojemu dziecku, by ukryć swoją nieporadność ...

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Niestety tak też jest i nic tylko współczuć Dziecku takiej matki.

      Zdiagnozowanie ADHD nie jest proste jak budowa cepa a sama choroba jest bardziej skomplikowana niż się wydaje. Z resztą sama diagnoza to dopiero kropla w morzu i początek ciężkiej współpracy...

      Usuń
  3. Wreszcie obejrzałam. Mądra, piękna, istny wulkan!

    OdpowiedzUsuń